Regelmatig lig ik op bed, meer dan ik gewend ben. Maar ik weet dat af te wisselen met bewegen. Ook zit ik erg graag in de tuin. Dan heb ik mooi zicht op deze bloemenweelde. Dit wilde ik gewoon even delen: wat een vrolijkheid. Op internet zie je regelmatig mooie spreuken of lieve plaatjes. Deze vind ik wel erg mooi en laat ik daarom graag zien!
Mijn schoonzusje vierde vandaag haar verjaardag. Onderweg een keertje gestopt om even de pijn in rug en enkel weg te lopen. Na een goede reis was het super fijn om daar te zijn. Even uit de sleur van alle dagen. Dagen die zich vullen met een afwisseling van rust en bewegen. Vrijdag was ik nog bij de huisarts vanwege de aanhoudende pijn in mijn enkel. Met mijn rug gaat het al echt een beetje beter. De huisarts wil de enkel niet tapen, heeft liever dat ik nog twee weken langer door ga met de zware pijnstillers. Affijn, lekker er even uit geweest vandaag en dat was heerlijk. Op de terugreis ook even een rustpauze genomen en zo kwam ik redelijk goed weer thuis. En dan is het me toch waard geweest!
Blegh, Dicky is nog niet terug, mijn rug en enkel zijn nog steeds heel pijnlijk. Ik lig nog veel op bed, krijg erg veel hulp van de kinderen en manlief. Bij de noodzakelijke huishoudelijke klussen. Vandaag zit ik echt in een flinke dip, voel me niet blij en vrolijk.
Deze week ging om mij heen het leven rustig verder. Tim had dinsdag zijn eerste schooldag. Was helemaal blij dat hij weer fijn in het ritme mocht na 9 weken vrij. Maakte netjes zijn huiswerk en nam alle schoolspullen in het vertrouwde ritme mee. De kinderen helpen mij volop met de was, het eten koken en de boodschappen. Helaas doen ze nog niet zoveel aan opruimen als ik zou willen…! Evaline bakte vandaag een cake, kookte het avondeten en hielp bij het maken van bramenjam. Ja, vandaag plukte ik in haar tuin zomaar een kilo bramen. Zolang zij niet thuis is, mag ik dat… dat is fijn!!! Voor Evaline heb ik de afgelopen tijd flink wat speelgoed verkocht op marktplaats en vandaag kocht zij daar en wave board voor. Zij is er super blij mee.
Steeds een beetje beter. Als je opeens niets meer kunt na een val is ieder stapje er eentje vooruit. Ik heb nog vele stapjes te gaan, maar ik kan gelukkig vooral in mijn rug goede vooruitgang voelen. Belofte maakt schuld, ik heb nu een extra trapje voor op de bovenverdieping…. Want ik mag niet meer op een krukje gaan staan. Tussen alle zorgen rond Dicky lag ik ongeveer de hele week horizontaal. Intussen probeer ik op zoek te gaan naar: rust voor de enkel en bewegen voor de rug… met dank aan de krukken die ik mocht lenen. Dicky is nog altijd niet terug.
Vanmorgen toch maar een bezoek gebracht aan de huisarts. Mijn rug is wat blauw en gekneusd, iets wat redelijk snel weer moet beter gaan. Over mijn enkel was zij niet zeker, dus mocht ik naar het ziekenhuis voor een foto. Wat fijn dat zij mij wilde helpen, zodat Kees er niet voor van zijn werk hoefde te komen. Uit de foto bleek dat het niet gebroken of gescheurd is. Phew. Hij is wel zwaar gekneusd, hier zal ik zeker nog een tijd last van houden. Gerustgesteld reden we weer naar huis, waarbij ik beloofd heb om nooooit meer op krukjes te klimmen en zo snel mogelijk een trapje extra te kopen voor de bovenverdieping.
Oliedom ben ik geweest. Heel boos op mezelf ben ik ook. Zaterdag stapte ik op een kruk om hoog iets te pakken. Maar moe van de slechte nachten door de zorgen om Dicky, stapte ik er niet goed vanaf. Ik zakte door mijn enkel en kwam op mijn rug op de grond terecht. Nu zit ik met een dikke blauwe en zere enkel, een heel pijnlijke onderste deel van mijn rug. Ik lig lang en veel op bed, probeer wat af te wisselen met wat bewegen. Vandaag hielpen de kinderen mij met de booschappen, de was en het eten koken. Op donderdag ga ik besluiten of ik nog naar de huisarts ga, maar voor deze week heb ik alle afspraken helaas allemaal afgezegd. En Dicky, die is nog niet terug.
Disdagavond heb ik Dicky zoals elke avond nog gekamd. Daarna zijn wij naar bed gegaan.
In de loop van woensdag viel het me op: Dicky is niet thuis gekomen.
Na het avondeten hebben we flyers gemaakt en in de buurt in de brievenbus gedaan.
We hebben zijn vermissing intussen gemeld op Facebook, amivedi, de 3 dierenartsen, de dierenambulance, het dierenasiel en de gemeente.
Ook kinderen uit de klas van Evaline beloven goed mee te kijken.
Die onzekerheid: wat zou er zijn… dat is heel naar. Het is nu vrijdagochtend en hij is nog niet thuis. Wisten we maar…. 🙁
Vandaag viert onze Perzische kater zijn 12e verjaardag. Als ode aan hem een top 12 van foto’s!
Lief, lui, ondeugend. Altijd in de buurt als we zitten te eten, liefst op “mijn” stoel. Ben je ziek blijft hij bij je tot je weer opgeknapt bent. In de sneeuw een schutkleur, en de prachtige voetsporen van hem. Elke dag kam ik hem zodat hij een prachtige vacht houdt en wij niet teveel (lange) haren in huis hebben. Kortom een leuker, gekker, liever en gezelliger huisdier kunnen wij ons nu niet voorstellen! Klik je links bij categorieën op Dicky dan zie je daar natuurlijk nog veel meer bijzondere en grappige foto’s!
En nu wij (Kees, Evaline en ik) weer in ons strakke ritme van de klok zitten wordt het voor Tim tijd om zich te gaan voorbereiden. Beetje conditie opbouwen, agenda vullen met vakantiedagen (rooster is nog niet bekend) en natuurlijk de boeken kaften!