Madagascar, deel twee.
In Hoofddorp gingen we gistermiddag met zijn drietjes naar de film. De zaal was uitverkocht. Het was gezellig druk en wat leuk als je dan met zn allen gaat lachen om diezelfde grap! Deel een is hier favoriet, maar deel twee deed daar echt niet aan onder. Met net zoveel spannende en juist leuke momenten.
Het blijft zo heerlijk koud, met zo een gezellig zonnetje.
Een konijn kan tot -15 graden buiten blijven, hebben we gelezen. Wel moet zijn hok dan aan een aantal eisen voldoen: wollen deken er over heen om tocht en kou geen kans te geven, en veel stro er in. Nou die stro is wel gelukt, maar bij gebrek aan wollen deken heb ik er maar flink veel oude dekbedovertrekken overheen gedrapeerd.
De vogels mogen zich verheugen op lekkers in onze tuin, wat ik eerst niet wilde doen wegens alle muizen die zich dan ook weer laten zien, maar vooruit! Pinda’s en een sneetje brood moet toch kunnen?!
Dicky liep luid mauwend rond. Natuurlijk begreep ik zijn verhaal wel: het is ook lastig om in bevroren grond een kuiltje te graven voor je plas. Dus… voor hem staat de kattenbak weer klaar. Lekker in het warme binnen!
Buiten is het flink aan het vriezen. Hoewel hier de sloten nog lang niet bevroren zijn, is de vijver in de voortuin wel bevroren. En wij zochten even lekker de kou op. Warm aangekleed, trotseerden we zon, zee, wind en strand. Dit is pas genieten in hoofdletters! En dan daarna… wat is ons huisje dan weer extra lekker warm!
.
Deze week gingen we vooral samen uitrusten, opknappen en bijtanken. Dat hadden we allemaal wel nodig. in de ochtend deed ik mijn klusjes (lees huishouden) en in de middag gingen we met zijn drietjes of viertjes wat doen. Dingen als spelletjes, knutselen, filmpje kijken en samen Wii-en.
Eerste Kerstdag hadden we een enorm gezellige en heel erg lekkere kerst-brunch bij Leo en Jolanda. Er was daar nog meer familie en met elkaar was het heerlijk. Leuk om iedereen in super nette kleren te zien!
Tweede Kerstdag hadden we een diner met Frans en Nel, Sander, Krista en Ian. We maakten deze geweldige foto speciaal voor Frans en Nel: de drie kleinkinderen samen op de foto!
Als je me vraagt wat nou het fijnste van de vakantie is: geen klok die me de tijd wijst naar de volgende activiteit. We worden wakker als we daar zin in hebben. Dan spelen Tim en Evaline nog even op hun eigen kamer. We gaan naar beneden als we trek hebben in het ontbijt. Daarna is er een ochtend over waarin ze zelf mogen kiezen wat ze willen gaan doen. Ergens eind van de ochtend komen we vanzelf aan bij een lunch en daarna neem ik wat tijd voor elkaar. Met zijn drietjes knutselen of een spelletje doen of één van hen helpen met iets waar ze mij bij nodig hebben.
En toch dan weer het gewone ritme wat om de hoek komt kijken aan het eind van de middag: het wordt alweer donker buiten en we springen in het gareel met onze klusjes (lees: dieren eten geven, afwasmachine uitruimen, tafel dekken en eten voorbereiden). Na het eten nog even een boekje lezen met papa of een spelletje doen en dat toch maar weer gewoon op tijd naar bed. Want we zijn allemaal nog zo moe. Heerlijk, ons eigen ritme, onze eigen hobby’s waar zoveel tijd voor is, ons lekker terug trekken uit de drukte. Voor mij is dat het grote genieten.
Maandag in de ochtend kwam mijn vriendin een bakkie doen. Ik werd verwend met een prachtige zilveren roos. Het was gezellig en ik heb enorm genoten. In de middag hebben we nogmaals genoten van het bezoek van Marc, Nicole en kids. Tim en Evaline mochten hun klas op school nog laten zien. Thuis werd er gespeeld en bij gepraat.
Dinsdagmorgen heb ik gewerkt, in de avond gingen Tim en Evaline zwemmen. Wegens vermoeidheid en alle drukte de rest van de week, gingen we maar niet naar de kerkviering die vanuit school georganiseerd was.
Woensdagochtend kregen Kees en ik de uitslag van het beelddenk-onderzoek wat Tim gehad heeft. Hierover hebben we een goed gesprek gehad en met elkaar de volgende stappen bekeken. In de middag ging Tim spelen bij zijn vriend en Evaline ging dansen.
Donderdagmorgen heb ik alweer gewerkt. In de avond was er een diner op school. De ouders waren gevraagd iets lekkers te maken. Dit jaar mocht ik in de klas van Tim helpen tijdens het diner. Gaaf om dat een keer mee te mogen maken en echt de sfeer van dichtbij te voelen. Het eten was heerlijk. Als een buffet stonden er veel verschillende gerechten op de tafel, voor elk wat wils. Evaline mocht zingen in het koor. In de kleuterhal zong zij onder begeleiding van een gitaar allerlei kerstliedjes om zo iedereen een warm welkom te geven.
Vrijdagochtend was voor allebei de laatste ochtend school, nu is er dan eindelijk die twee weken vakantie. Wat zullen wij die nodig hebben om op te knappen, uit te rusten, bij te tanken en vooral te gaan genieten van elkaar en ons eigen ritme!!
Zo ver weg, opeens heel dicht bij. Twee jaar lang hadden we heel veel contact toen zij bij ons in Nederland woonden. Nu zijn ze vier jaar later een week hier. Het enthousiasme, het geluk van blije herkenning, het is er nog steeds. Vrienden zijn het, mensen met wie je maar een half woord nodig hebt om elkaar te begrijpen. Op familiebezoek komen ze hier. Ze eten het diner mee en wij maken dat natuurlijk pinda-vrij! De kinderen gaan volledig in elkaar op, elk in zijn eigen taal, ze verstaan elkaar volledig, begrijpen elkaar en doen spelletjes zoals elk kind, in elk land dat doet. We praten de tijd vol en hebben nog lang niet alles gedeeld, maar weten: het is goed zo. Een heel bijzonder bezoek. We genieten na, dromen van reizen naar hun land en stappen terug in het dagelijks leven, want wij hier hebben nog geen vakantie!
Allerlei foto’s die ik graag wilde delen. Sommige heb ik geplaatst in een fotoboek op internet, maar een echt verhaaltje, een leuk overzicht of zomaar die ene foto… dat lukte me daar niet zo goed.
Dan toch maar weer het bloggen oppakken?
Als een soort verslaving kruipt het steeds door mn bloed. Ik wil mn verhaal op een leuke manier vasthouden, nog eens na lezen. Nog eens door de foto’s bladeren en mooie herinneringen ophalen.
Ja, ik ga het bloggen weer oppakken.
Een serie foto’s trekt aan je voorbij, ze staan in een album op alfabetische volgorde achter elkaar. Een snelle duikvlucht in het verleden om zo bij het heden aan te sluiten. Het heden waarin we zo enorm hebben genoten van een heel bijzonder bezoek.
22 april 2006
Het eerste stukje in mijn blog was een feit. Op dat moment had ik er nog geen idee van hoe ik deze blog vorm zou gaan geven.
19 april 2008
Het laatste stukje in mijn blog is een feit. Op dit moment heb ik bijna 930 stukjes geschreven! Ik kan het aantal foto’s niet zo gemakkelijk terug tellen, maar vaak waren het er wel een paar!
Ik vond het erg leuk om mijn hobby fotografie te combineren met het schrijven van een dagboek. Maar ik merk dat het schrijven “op” is. Niet iedere dag heb ik iets nieuws te vertellen, een leuk foto-moment gehad of gewoon de tijd niet meer om te schrijven. Twee jaar lang mochten jullie mee kijken in ons leven, nu sluit ik met liefdevolle handen en een gelukkige en trotse glimlach het boek.
Wat een leuk vogeltje is dat! Op visite bij de buren, knabbelend aan de nootjes. Eigenlijk waren ze met zijn tweetjes, maar die ene was er alweer snel vandoor gegaan. We wisten niet hoe het vogeltje heette, maar natuurlijk bracht internet de oplossing alweer snel: bij deze site een prachtige collectie foto’s van vogels