Jawel, hij heeft het voor elkaar. Tim is geslaagd voor zijn typ-cursus. Goed hè?!!!
Hij straalt van blij, ik straal van trots op mijn grote zoon!!!
Klik even op de foto: dan is íe leesbaar.

Zojuist zat ik nog even te kijken op deze site… er is nu echt van alles te beleven…!
Klik maar hier!

Trommelgeroffel op de achtergrond, koperblazers blazen “tadaa….” het doek valt en jawel hij is er….
De hoes van de bank kun je in verschillende stoffen en kleuren kiezen. Ik heb gekozen voor blauwe stof die ik zelluf wassen kan. Yeah, een nieuwe bank voor mij en al onze gasten. Om op te zitten en om lekker op te slapen.
Hoe ik nou weet of hij lekker slaapt? Nou dat hebben wij natuurlijk vannacht wel eerst uitgeprobeert! En er op uit rusten, dat kan ik ook heel goed. Nu ben ik zooo blij!!!! 🙂

 
Al eerder schreef ik op de blog over Tim. Hij heeft intussen nu meer dan 20 weken lang 5 dagen in de week geoefend met typen. Het 10-vingerig systeem blind typen. 
Eerst 4 dagen thuis op de computer oefenen en de toets aan het eind van elke week op internet maken. Die wordt nagekeken en daar krijg je dan in de loop van de week reactie op. Steeds meer plakkers kwamen er op het toetsenbord!
De afgelopen week was de laatste week. Hij heeft nu elke dag toetsen gedaan. Eerst vier vaardigheidstoetsen en de laatste was een snelheidstoets. De zenuwen gierden door zijn lijf en na een paar mislukte pogingen lukte het hem echt. Hij heeft 126 (gestreefd wordt naar 120) aanslagen per minuut gedaan met lekker weinig fouten. Binnen nu en twee weken horen we de uitslag. Reuze benieuwd zijn we nu!

  
Ze kreeg bij de bingo een prijsje. Koos zelf voor dit nep-vuurwerk. Trekken aan het touwtje en de confettie vliegt in het rond. Dat leek haar helemaal te gek. Dus ging ze buiten staan en dat rottige touwtje zat vreselijk strak. Toen hij eenmaal wel zijn werk deed hoorde ze een zachte “plof” en vloog er een piepklein beetje confettie uit. Tja… soms is het in je verbeelding allemaal groter en mooier en gemakkelijker. Toch was het wél leuk, hihi. Helemaal de gezichten die ze er bij trekt 🙂

  
Van lego bouwde Tim zelf deze locomotief. Op een onderstel waarin de motor zit. Nu rijd hij over de baan in zijn kamer. De afstandbediening en de motor gevuld met verse batterijen. Tim maakte zelf de foto’s voor op de blog!
Evaline maakte dit schilderij, voor jarige Krista. Van hartjes, lint, rozenblaadjes, crepe-papier, strijkkralen en stikkers.

 
Geheel onverwacht kleurde het schoolplein vanmorgen oranje. Alle kinderen droegen een t-shirt toen ze uit school kwamen. Op het t-shirt een logo van de sponsor en natuurlijk luid en duidelijk de naam van de school. Onze school ook (eindelijk) een eigen shirt: grappig! Kinderen kregen de instructie er bij om het aan te trekken wanneer daar om gevraagd wordt: bij uitstapje, schoolfeest en andere bijzondere dingen.

 
“Mama… kun je dit weer maken?”
Ja, dát is nou het eerste wat ze zegt… niet zo van: “ojee mama, ik heb iets wat kapot is”… neeeeheee… “kun je…”
Tja dat heb je met een mam die een beetje handig denkt te zijn, grin!
Dus kroop ik maar weer achter de naaimachine. De lange mouw die kapot was werd samen met de andere mouw een korte mouw. Dan pak ik gelijk dat ellendige vest aan… een heerlijk vest met een veels te dikke capuchon. Die moest er maar af. En.. jawel, nu ben ik dik tevreden: geen last meer onder mijn jas van die dikke muts.
Mijn papa en mama konden eigenlijk ook altijd alles wel weer maken als het kapot was. Daar had ik eindeloze bewondering voor. Toen ik oude genoeg was, leerden ze mij beide hoe dat te doen. Ik kreeg electro-lessen van papa, leerde naaien van mama en creatief zijn deden we gewoon altijd. Tegen de tijd dat Tim en Evaline groot genoeg zijn hoop ik ze dat ook mee te geven.
Dat ze zelf een fietsband kunnen plakken, een autoband kunnen wisselen, de glijdertjes onder een stoel kunnen vervangen, knoopjes aan naaien, ritsen heel maken en allerlei ander “kapot” weer repareren.