Met grote verbazing zie ik dat het stukje in categorie “algemeen” vandaag nummer 200 heeft. Dat ik het zo snel bij elkaar zou schrijven had ik zelf niet verwacht. In mijn eerste stukje schreef ik: Heel regelmatig tja, wat is regelmatig… elke dag schrijven? Eén keer in de week? Dat zal de tijd wel gaan uitwijzen… Het was 22 april en nu 5 maanden later heb ik regelmatig meer dan één stukje per dag geschreven. Op 7 en 9 augustus was er geen stukje, het was in de week waarin we met vakantie waren. Ik had toen wel voor een paar dagen een stukje klaar gezet van te voren, maar niet voor die 2 dagen.
Ik vind het schrijven heel erg leuk: goed nadenken of het niet te langdradig wordt… of de ander het wel begrijpt zoals ik het bedoeld heb en… het liefste met een vrolijke noot er door heen. Zoals bovenaan al staat: had ook vandaag weer een goud randje.
Overdag ben ik heel alert op leuke of bijzondere momenten, ik probeer dan ook als het mogelijk is het fototoestel gelijk te pakken. Ik vind het fijn om alert te zijn, dat was ik ook al zonder deze site, maar nu let ik dus extra op mijn fototoestel. Dat ding wat ik ook regelmatig niet bij me heb en dan helaas(?) mooie plaatjes mis loop.
Het delen van dit stukje leven van ons met jullie vind ik geweldig. Ik vind het enorm leuk dat mijn stukjes niet zomaar in een schrift verdwijnen om nooit meer gelezen te worden, maar dat ze toegankelijk zijn. Dat jullie ze lezen en er vaak heel enthousiast over zijn.

En zo is nummer 200 een feit!!!
Voor jullie alle liefs, liefde, licht en kracht die je nodig hebt. Dikke knuffels en tot gauw, op mijn stekkie wat ik zo graag met je deel!

Afgelopen week kwam een lieve vriendin met haar twee geweldige kinderen op visite. Zij bracht voor ons een bos hele mooie zonnebloemen mee. Ze zegt: ik kon ze niet laten staan, ze straalden zo mooi. En wij zijn er nu echt alle moois van af aan het kijken. Het zonnetje is wat verscholen achter de wolken, maar in huis staan die bloemen echt te stralen! Ik moest erg lachen om Evaline haar reactie… deze bos was zo groot dat zij gelijk ging vertellen dat wij ook zonnebloemen hebben, maar babyzonnebloemen, in de tuin! En zij gingen ze gelijk met elkaar bekijken. Babyzonnebloemen buiten, mooie zonnebloemen binnen… volop genieten! Ik kon het niet laten er deze foto’s van te maken.

Deze week jarig: oom Jan, Raymond
Foto van prachtige paddestoel in het bos

Mama: “Tim en Evaline, plas doen, schoenen aan, jas aan, knuffel mee, kom op.. we gaan. Papa, zet jij de stoeltjes even in jouw auto?” Ondertussen pak ik nog even de laatste spulletjes: telefoon, sleutels, portomonaie. We zijn klaar om te gaan. Ieder in de auto, de gordels vast en papa start de auto. Pruttel, pruttel, pruttel…. ojee! De auto wil niet meer. Hij start niet meer. Al een poosje startte hij soms wat moeilijker, maar vandaag deed hij het echt niet meer. Dus daar kwam de autoambulance. Daar gaat de laguna… op naar de beste garage in de regio, want dit is vast nog te repareren.

Een belangrijke datum voor Evaline, 2 oktober 2006. Dat is de eerste keer dat ze naar de kleuterschool zal gaan. Of eigenlijk moet ik zeggen naar groep 0. Vanmorgen hebben we deze afspraak met haar juf gemaakt. De juf is dezelfde als Tim heeft gehad de laatste twee jaar, dus zij kennen elkaar al een klein beetje. Samen met de juf was ik gebogen over de agenda’s om de vijf ochtenden dat Evaline gaat oefenen af te spreken en ondertussen ging Tim als grote broer haar alles laten zien en de regeltjes uit leggen. Samen, hand in hand, liepen ze de klas door. Thuis gekomen ging de adrenaline wat harder dan gewoon door mijn bloed. Is het echt al bijna zover?! Wat is die tijd snel gegaan, maar wat heb ik van haar gezelschap genoten. Samen met haar heb ik een agenda gemaakt: roze is naar de peuterspeelzaal, geel is naar de nieuwe school en groen is vrij! En Evaline? Die heeft er reuze veel zin in.

Nou en of!

Tja, als je kinderen hebt dan weet je wel dat ik het over Bob de Bouwer heb. Vanavond mocht Tim nog even op de computer het spel van Bob spelen. Hij was er zo druk mee bezig dat hij niet eens in de gaten had dat Kees deze geweldige foto’s van hem gemaakt heeft.

Er woont bij ons een klein meisje. Ze wordt bijna 4 jaar. Ze weet precies wat ze wel wil en ook wat ze niet wil. Van kleren weet ze het ook: het moet roze zijn. En graag ook een rok of jurk. Op het rek van de winterjassen hing dezelfde jas in het oranje, ze wilde er niet eens naar kijken. Nee… deze jas was het helemaal. Dus dat kleine meisje bij ons is nu heel erg gelukkig: ze heeft voor de winter een roze warme jas. En ze wilde zelfs lief lachen voor de foto!

Tim: “Wauw mam, die wolk lijkt net een stofzuiger.”
Ik: “Maak er maar een mooie foto van.”
Hij pakte zijn fototoestel en… klom op de tafel. Tja, wat moet je anders als je van Sinterklaas een fototoestel zonder zoomlens krijgt!!!

Tim was vannacht wakker geworden van een nare vreemde uitslag op zijn huid. Het bleek uticaria te zijn. De huisarts gaf hem een drankje en Tim ging vanmiddag toch gewoon weer naar school. Gelukkig maar. Het drankje helpt goed om de jeuk te verminderen en ook de plekken trekken al goed weg. Nu maar afwachten of het bij deze ene keer blijft of dat het vaker terug gaat komen.
En toen vanmiddag nog even met elkaar buiten spelen voordat Isa weer naar huis zou gaan. De bellenblaas was vandaag het leukste spel. Schaterlachend liepen ze door de tuin, alledrie!

door de ogen van Tim. Hij maakte deze foto’s. Van Isa, de mooie lucht, de grote zonnebloem, stoepkrijt, een knutsel en de vlinders. Hij heeft de foto’s zelf uitgezocht voor de site.