Hans, wat ken ik hem al lang. Ook al gauw zo een 22 jaar. Ik leerde hem kennen bij scouting. Een tijd lang was hij voorzitter van het bestuur en ik zijn notuliste. We hadden het goed samen. Gingen als bestuur een aantal maal met elkaar op vakantie, reden de sponsorfietstochten en deden nog meer leuks. Later kwamen we elkaar weer tegen en haalde hij ons naar de zwemvereniging voor de zwemlessen van Tim. Nu intussen zes jaar geleden. De laatste twee jaar gaf hij zelf Tim les en vier jaar begeleidde hij Kees in zijn groep van conditiezwemmen. Vandaag een warme handdruk. Tim mocht nog één keer kiezen wat te doen bij de les… want ja… als je mama de meester kent heb je nu eenmaal een streepje voor 🙂
Het werd een pret-les met allerlei leuke en gekke oefeningen voor zwemvaardigheid III. Een warm afscheid met een knipoog naar de toekomst… we houden contact.
Vele zwem-juf/meester-vrijwilligers kwamen nog even bij me staan, met hun gelukswensen en een weemoedig: we zullen jou missen. Ik gaf hen wat kennis over beeld-denken met handige tips voor les-geven. Ik heb de vereniging geholpen met het automatiseren van de ledenadministratie met daaraan gekoppeld de financieële administratie. Maar juist door het persoonlijk contact met hen allen voelde het afscheid goed: twee kids met een vers diploma op weg naar een nieuwe plek en mijn blij hart vol goede herinneringen gingen mee naar huis.

Intussen ken ik haar al bijna 22 jaar.
Zij werkte 32 jaar bij de”Bernardus”.
Vandaag nam zij afscheid. Lekker uitgewerkt.
Vol trots hoorde ik de speeches en de verhalen van collega’s en bewoners. Een ieder was het er over eens: “de Bernard” gaat haar missen: mijn schoonmoeder.
Toch zal ik ook diezelfde plek gaan missen. Toen ik geboren werd, woonde oma Post er al. Wij kwamen er iedere zondag een uurtje op bezoek. Heel gewoon was dat voor ons: een bejaardenhuis. Voor Tim en Evaline is het juist niet gewoon: wij kennen er op dit moment niemand en komen er dus nooit.
Toen ik kon gaan werken, werkte ik jaren lang op de receptie van dit bejaardenhuis, in het weekend. Dat verdiende nog best flink in die tijd.
Vakantiewerk deed ik er ook, op de administratie en in de activiteitenbegeleiding liep ik er stage. Een plek waar ik dus, zo realiseerde ik mij vandaag, best heel veel en heel lang kwam.  Leuk was het om nog even mijn oude buurvrouw te ontmoeten, een vriendin-oud collega van weleer en natuurlijk tante Gemma (collega van Nel). De vehalen van Nel maakte dat ik me nog altijd een beetje verbonden voelde met de Bernardus. Vandaag een afscheid.