Categorie archief: gewrichtje

Week 47


Ging ik me daar toch even flink onderuit. De onrust en herrie die de verbouwing nu al zolang met zich mee brengt werden me te veel in combinatie met die feestelijke maar wel drukke oktobermaand.
Holtes vol en pijnlijk, reuma die opspeelde, een griepje(?) erbij… alles tegelijk: wat voelde ik me rot.
Ik besloot wijs te zijn en ging overdag schuilen bij mijn lieve vrienden waar ik erg welkom ben. Ik knapte snel weer op en ben weer blij met alles wat er gebeurt!
Alweer niet veel foto’s van deze week, maar wel van Maxi en Pepsie. De foto’s van Maxi stuurde ik naar zijn oude baasje die dat wel erg leuk vonden! Hij is zoooo lief en wordt al zo groot en wijs! Echt blij heel blij met hem.
Van de buurtpreventie hadden we een vergadering deze week en samen kwamen we tot een mooi activiteitenplan voor 2018. Veel zin in!
Na twee maal een reparatie aan dezelfde telefoon werkte hij nog niet. Wel mooi dat MediaMarkt daarna de telefoon opstuurde naar een deskundige die het defect ook constateerde. Deze week mochten we een nieuwe telefoon uitzoeken of we kregen geld terug: goede service. Jammer van de telefoon maar een goede oplossing zo.

Week 30


Maandag lag ik de hele dag op bed/bank. Teveel pijn in mijn lijf van alle drukte en spanningen van de vele weken waarin ik toch meer deed dan mijn lijf aan kon.
Ik knapte er gelukkig wel van op.

Het werd een week waarin we niet alleen met zijn viertjes lekker vrij hadden en vakantie vierden. Kees en ik pakten ook aan wat was blijven liggen. Allemaal kleine klusjes die nu lekker klaar zijn en dat is fijn. Ondertussen maakte ik ook “nog even” het huis schoon.

Met zijn viertjes werkten we hard in de achtertuin.
Als voorbereiding op de verbouwing die gaat komen maakten we de eerste paar meters bij ons huis vandaan (bijna helemaal) vrij van spullen en groen. De kinderen hielpen echt goed mee en zo zijn we ver gekomen deze week.

Evaline maakte gisteren deze prachtige taart, zo maakt zij onze staycation wel heeeel erg lekker!
Tim was lekker aan het werk in de slagerij en heeft het er steeds meer naar zijn zin. Natuurlijk kwam ik ook even wat vlees kopen, gaaf om hem aan het werk te zien!

 

CBR

Deze week ging ik naar het CBR voor een rijtest.
Naar aanleiding van mijn eigen verklaring waarin ik had verteld dat ik voortaan bij het auto rijden een orthese nodig heb, werd ik opgeroepen voor een rijtest.
Dit is geen examen.

Op mijn rijbewijs komt een extra code te staan.
De code laat zien dat ik bevoegd ben te rijden met de orthese.
Zo kan ik nooit hierover discussie krijgen met wie dan ook.

De test gaf mij een gevoel van zekerheid dat ik het inderdaad nog gewoon goed kan: auto rijden.
Ik heb genoeg kracht in mijn armen die ik via mijn handen aan het stuur kan overbrengen.
Dus geen stuurbekrachtiging noodzakelijk.
Dit werd via een speciale meter gemeten.

Mijn wijsvinger gaat ontspannen mee maar heeft duidelijk zijn functie verloren.
Die functie wordt opgevangen door de andere drie vingers en duim.
Zo goed dat ik functioneer als normaal.
Dit werd bekeken en beoordeeld tijdens een half uur durende rit in mijn eigen auto.

Dus… geslaagd voor de test, zoals ik al verwacht had.
Op naar nog vele mooie veilige kilometers!

Gewrichtje

Aan de chirurg schreef ik deze week een berichtje.
Zij was niet bekend met deze orthese en ik had beloofd mijn ervaring te delen.
Een deel van de brief:
*****
De eerste week had ik in mijn hele hand veel spierpijn.
Mijn onderbewuste dacht vast: ik voel, dus ik kan alles.
Het systeem moest even leren hoe de vinger nu beweegt.
Ik was echt onhandig met misgrijpen of dingen laten vallen.

Dan is er een omslag. Mijn systeem heeft het begrepen.
Wanneer ik weet dat ik mijn vinger ga belasten, doe ik de orthese aan.
Hij blijft goed op zijn plekje zitten. Wanneer mijn handen nat worden zit hij los. Dat went snel.
Ik was al gewend tuin- en huishoudelijk werk met handschoenen aan te doen, dat is nu extra fijn: zo kan ik hem niet kwijt raken.

Ik draag de orthese zoveel als ik denk dat goed is.
In mijn omgeving heeft eigenlijk niemand meer in de gaten dat ik de orthese gebruik.
Mijn fijne motoriek is soms wat lastig, dat neemt mijn middelvinger over.
De grove motoriek is gewoon normaal.

Juist door het kunnen blijven gebruiken van het pip-gewricht stoot ik nauwelijks mijn vinger.
Van de week bij de huisarts was de conclusie: het ganglion is nu klein.
Ik heb dagelijks niet meer de gemene scherpe nare pijn meer.
Kan daardoor mijn normale activiteiten goed doen en lekker slapen in de nacht.

Week 16




Een week die rustig begon met 2e paasdag op maandag.
Tim ging op dinsdag met school naar een museum in Brussel, waar hij verschillende opdrachten moest maken.
Evaline ging op woensdag lekker oppassen.
Op donderdag heeft Kees op zijn werk getrakteerd. Het afscheid van veel mensen die de komende week met vakantie zijn, viel niet mee: afscheid nemen is nooit leuk.
Op vrijdag mocht Evaline extra lang zwemmen en zo oefenen om niet één persoon te redden, maar een hele groep. Beide meiden kwamen enthousiast het water weer uit!
De hele week heb ik last gehad van mijn lijf, mijn botjes, de kou is niet fijn. Zo onverwacht ook: ik genoot zo van het heerlijke zachte lente weer. Ik heb veel extra geslapen en de warmte gezocht in heerlijke vesten, dekentjes en kopjes thee.
De orthese voor mijn gewrichtje begint eindelijk een beetje te wennen. Ik werd er echt enorm onhandig van: dingen verkeerd oppakken en daardoor uit mijn vingers laten glijden… we moesten er maar een beetje om lachen.
Gisteren hebben we wat plannen gemaakt voor de komende twee weken. Ik werk wel, maar tussendoor gaan we met elkaar gewoon leuke dingen ondernemen. De kinderen twee weken vrij van school. De eerste week werkt Tim veel, de tweede is hij ook lekker helemaal vrij.
Foto’s uit de tuin, wat is het toch weer genieten met alle bloeiende plantjes! De laatste foto is van de appelboom… zouden dit echt allemaal appeltjes worden?

Gewrichtje


Daar is hij dan: de orthese.
Een zilveren ring die mijn gewrichtje de rust geeft.
Na het spalkje van het ziekenhuis wat ik 7 weken gedragen heb (en daarvoor 2 weken een andere) is dit wel een echte verbetering.
De orthese houdt maar één gewrichtje in rust (het spalkje deed er twee).
De orthese geeft veel meer ruimte aan de huid waardoor ik weer veel meer voel.
De rust in het gewrichtje maakt het ganglion kleiner.
Het is niet zeker of het ganglion ooit verdwijnt.
Voor nu geeft het vooral een stuk minder de gemene pijn waar ik overdag niet blij van werd en ‘s nachts niet van kon slapen.
Naast deze orthese ga ik op zoek naar een nieuwe balans in mijn activiteiten om de gewrichten de rust te gunnen die ze blijkbaar nodig hebben. Thuis bijvoorbeeld helpen Kees, Tim en Evaline mij meer met lastige taken in het huishouden (ik deed tot voorkort alles alleen en zelf).

Week 13


 
Hooikoorts, dat was wat mij deze week lekker benauwd maakte.
Blij werd ik van de verwijzing voor een vinger orthese.
Een foto (eindelijk!!!) van die gezellige narcissen in de grasvelden naast de weg.
Een overleg met de buurtpreventie voor ons verlichtings-plan.
En tot slot een geweldige avond dit weekend.
Van de ruim 20 neven en nichten van Kees kwamen er nu 7 bij elkaar.
In Leiden, eerst borrelen, dan lekker eten. Na het eten ging de groep nog wat stappen, wij reden terug naar huis. Zo gaaf om samen bij te kletsen, hele positieve gesprekken waren het, oprechte interesse in elkaar.
Van te voren goed over nagedacht en in overleg bleven de kinderen lekker samen alleen thuis.
Ze aten het avondeten samen en hadden de keuken echt super netjes achter gelaten. Lief!!!
Wij waren weg tussen 17 uur en 0.30 uur. Fijn dat ze al zo zelfstandig zijn, trots.
Voor de foto opdracht van dit weekend maakte ik een doorkijkje van een brug in Leiden!

Week 8 en foto opdracht


Buiten het werken om deed ik wat boodschappen extra en zorgde voor rust. Ik probeer met het spalkje zoveel mogelijk zelf te doen. Dat valt niet mee, Ik ben toch wel gehandicapt. Hulp vragen aan mijn gezinnetje moet ik opnieuw leren. Gelukkig willen ze me allemaal wel helpen.
Ik ging naar de bieb en koos een lekker leesboek. Keek wat vaker televisie om zo mijn handen de rust te gunnen.
Voor buurtpreventie ging het licht op groen: de vergunning en de subsidie voor de informatiedag in maart zijn goedgekeurd. Dat is geweldig nieuws.
Carnaval, de lichtjesoptocht keken we op televisie. Tim werkte tot laat en we redden het niet om op tijd daar te zijn, Geeft niet. Komt vast een keertje wel goed.
De foto opdracht voor deze week was verkeer. Ik koos voor een verkeerslicht met veel verkeers-stromen!

Gewrichtje


Gewrichtje. Een nieuw verhaal in mijn leven, op mijn blog.
Alweer bijna een jaar zit er een bultje op mijn vinger.
Eerst probeerde ik een aantal weken ibuprofen: een ontstekingsremmer.
Dit had geen effect, wel pijnstillend.
De pijn in mijn wijsvinger werd in de loop van de tijd meer en meer vervelend.
In december begon ik met glucosamine.
Dit moet zich opbouwen in je bloed, dus gaf ik het een paar weken tijd.
Eind januari nog geen effect op pijn en bultje.
Ik begon met een spalkje van de apotheek: zou rust helpen?
Alweer geen effect zichtbaar en voelbaar.
Na een paar weken naar de huisarts. Met dit verhaal.
Zij oordeelde: een ganglion op het dip-gewricht. Laat het maar wegsnijden in het ziekenhuis.
Ik werd doorverwezen naar de chirurg.
Na lichamelijk onderzoek en mijn verhaal zei de chirurg: ganglion wegsnijden heeft geen zin als we de oorzaak niet wegnemen. Dan is de kans groot dat het terug komt.
Het lijkt sterk op een versleten gewrichtje.
Nu eerst drie weken in een spalkje die op maat gemaakt is.
Dan terugkomen, foto maken en besluiten hoe verder.
Op facebook schreef ik: 3 weken een spalkje, hopen op een klein wonder dat dit gaat helpen.